Niepubliczna Poradnia
Psychologiczno-Pedagogiczna "Tęczowa"

ul. Polna 13/13a, 97-300 Piotrków Trybunalski, tel.: 44 307-03-02

Filia w Bełchatowie:
ul. 19 Stycznia 14, 97-400 Bełchatów, tel.: 531-48-70-61

Terapia psychologiczna skierowana jest do dzieci, u których obserwujemy:

  • lęki, nerwice, fobie,
  • ADHD, nadpobudliwość psychoruchową,
  • Zespół Aspergera,  Autyzm, całościowe zaburzenia rozwoju,
  • nieśmiałość,  trudności emocjonalne i społeczne,
  • agresja, trudności w kontaktach rówieśniczych,
  • problemy wychowawcze,
  • problemy z radzeniem sobie ze stresem.

Do zadań naszych psychologów należy w szczególności:

  • Prowadzenie badań psychologicznych osób zgłaszających się do poradni
  • Dokonanie diagnozy, sformułowanie zaleceń i działań naprawczych
  • Opracowywanie opinii
  • Prowadzenie doradztwa psychologicznego oraz ustalanie metod pracy
  • Umożliwiających eliminowanie przyczyn ewentualnych zaburzeń i niepowodzeń
  • Prowadzenie różnego rodzaju form psychologicznej terapii indywidualnej i grupowej
  • Opracowywanie programów terapii i rozwoju
  • Popularyzowanie wiedzy psychologicznej w taki sposób, aby poprzez określone zabiegi i sposoby działania z pacjentem, doprowadzić do usunięcia przyczyny, a tym samym rozwiązania problemu.
Boy with down syndrome

Zatrudniani przez naszą Poradnię specjaliści udzielając rzetelnej i kompleksowej pomocy psychologicznej, pracują z wielkim oddaniem i zaangażowaniem, takim, jakiego wymagają sprawy naszych klientów.

W procesie profesjonalnej psychologicznej diagnozy jaką prowadzimy, działania pomocowe są zgodne z aktualnym stanem wiedzy psychologicznej i pedagogicznej, a metody i narzędzia diagnozy (zarówno testowe jak i poza testowe) są najwyższej klasy i jakości. W każdym procesie diagnostycznym bierzemy pod uwagę więcej niż jedną metodę diagnostyczną badającą diagnozowany problem.

Trafna diagnoza psychologiczna pomaga w:

  • przeprowadzeniu skutecznej terapii zaburzeń i trudności,
  • doborze metody oraz formy prowadzenia terapii,
  • prowadzeniu terapii w taki sposób, aby poprzez określone zabiegi i sposoby działania z pacjentem, doprowadzić do usunięcia przyczyny, a tym samym rozwiązania problemu.
Family Therapy - Positive Outcome

„Uzależnienie, zagrożeniem wolności człowieka”

Uzależnienie jest chorobą, która negatywnie oddziałuje na wszelkie aspekty życia osobistego, rodzinnego i zawodowego człowieka. Początkowo granica między nałogiem a normą jest niezauważalna, dlatego tak trudno podjąć decyzję o rozpoczęciu terapii. Zasadniczą metodą leczenia uzależnienia jest psychoterapia.
Program psychoterapeutyczny opracowywany jest w drodze indywidualnej konsultacji z psychologiem oraz samym zainteresowanym. Pacjent w trakcie trwania psychoterapii uczy się rozpoznawać sygnały ostrzegawcze „głodu”, objawy nawrotu choroby, a także zdobywa wiedzę na temat zapobiegania i kontrolowania pojawiających się sygnałów.
Ważnym krokiem w leczeniu uzależnień jest psychoedukacja na temat nałogu (alkohol, narkotyki, hazard, gry komputerowe, czy wszelkiego rodzaju „…holizmy”) oraz uświadomienie szkód wyrządzanych sobie i najbliższym przez nałóg w okresie jego nasilenia. Pod wpływem psychoterapii osoba uzależniona poznaje siebie, swój problem i uczy się stawiać czoła wszelkim przeciwnościom.
Osoby korzystające z psychoterapii otrzymują przede wszystkim możliwość:
– wsparcia, które poprawi ich funkcjonowanie, samopoczucie oraz sposób radzenia sobie z problemami i sytuacjami trudnymi,
– obniżenia napięcia psychicznego, poczucia stresu, zredukowania lęku,
– doświadczenia stabilizacji emocjonalnej,
– zwiększenia wglądu we własne zachowania poprzez uświadomienie szkód wyrządzanych sobie i najbliższym przez nałóg.
Podstawowe cele psychoterapii to:
– zachowanie trwałej abstynencji,
– poprawa zdrowia psychicznego i fizycznego,
– nabycie umiejętności potrzebnych do rozwiązywania problemów emocjonalnych i społecznych.

Wykwalifikowaną pomoc specjalistów w zakresie terapii uzależnień indywidualnych i grupowych oraz konsultacji i poradnictwa w obszarze rozwoju osobistego, a także wzmacniania poczucia własnej wartości znajdziesz w Niepublicznej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej „Tęczowa” w Piotrkowie Trybunalskim i Bełchatowie. Pracujący tam psychologowie i psychoterapeuci służą profesjonalną pomocą, a życzliwa i przyjazna atmosfera pozwala pracować nawet najbardziej nieśmiałym osobom.

uzależnienia1

„MIĘDZY NAMI KRYZYS” – Autor: Martyna Maras – Psycholog – Seksuolog

„Co się z nami stało?” Bardzo często zadajemy sobie to pytanie będąc w związku. Zazwyczaj pojawia się ono po około 3-4 latach bycia razem. Zauważamy, że oddaliliśmy się od siebie i już nic nie jest takie jakim było wcześniej. Najtrudniejsze jest jednakże to, że osoba która kiedyś zawładnęła naszym sercem stała się kim innym. I być może tak jest. Zmieniamy się, stajemy się bardziej dojrzałymi osobami, podejmujemy bardzo ważne decyzje, które wpływają na naszą osobę i mają znaczenie w naszym życiu. Często taka zmiana wiąże się z rozwojem zawodowym, zmianą miejsca zamieszkania, pojawieniem się dziecka lub ma związek z trudnymi doświadczeniami. Często zapominamy, że to nie tylko partner się zmienił – my również ewoluowaliśmy i pewnie nie jesteśmy tacy sami jak kilka lat temu. W pewnym momencie zaczynamy przyglądać się naszemu związkowi i dostrzegamy coś mocno zaskakującego, że w natłoku obowiązków i zadań zatraciliśmy siebie. Taka prawda może nas szokować, denerwować, smucić. Zazwyczaj informujemy o tym naszą drugą połówkę chcąc zmienić sytuację, tylko sposób nie zawsze jest dobry. Krzykiem, pretensjami i obwinianiem nie zdołamy naprawić sytuacji. Zdecydowanie lepiej porozmawiać o kryzysie w związku ze spokojem, informując konkretnie i rzeczowo o co nam chodzi i jakie zmiany dostrzegamy. Bardzo ważna jest też reakcja jaką zaprezentuje ta druga osoba. Bez względu na to na jakiej pozycji się znajdziemy najważniejsza jest prawidłowa komunikacja. Warto wsłuchać się w to co jest nam przekazywane i przedyskutować to z absolutną szczerością. Czasami taka rozmowa okazuje się mieć niebywałą siłę i pozwala na samodzielne poprawienie jakości związku. Jednakże bywa i tak, że dochodzimy do momentu kiedy zupełnie nie wiemy czy jesteśmy cokolwiek w stanie zrobić dla związku, czy cokolwiek się da. Ale warto pamiętać, że nigdy nie ma sytuacji bez wyjścia zawsze znajdzie się rozwiązanie. Jeśli oboje chcemy iść razem przez życie i jesteśmy w stanie przyjrzeć się sobie jest to pierwszy krok do sukcesu. Kolejnym krokiem może być spotkanie podczas terapii par. Często Psycholog, który obserwuje związek może dostrzec znacznie więcej niż my sami. Wynika to niejednokrotnie z tego, iż jesteśmy skupieni na własnej osobie i wadach partnera/ partnerki. Bywa również, że tak bardzo chcemy naprawić związek ale boimy się zmieniać cokolwiek gdyż obawiamy się, że może być to błąd, który doprowadzi do nieodwracalnego końca. Warto pamiętać, że jeśli się staramy i próbujemy to nie działamy na własną niekorzyść, a wręcz przeciwnie. Tylko pozostanie w miejscu i zaprzestanie jakichkolwiek prób i zmian może doszczętnie zniszczyć to co jeszcze możliwe jest do ocalenia w naszym związku. Wynika z tego, że warto jest rozmawiać i szukać pomocy, determinacja jest naszym sprzymierzeńcem i świadczy o naszej sile i wartości jaką ma dla nas związek.

Czym jest psychoterapia i dla kogo ona jest?

W końcu stało się jasne, że skoro z problemami związanymi z ciałem bez skrępowania idzie się do lekarza, to gdy nasze trudności dotyczą relacji z innymi, myśli czy uczuć – wtedy właśnie jest czas, żeby skorzystać z pomocy psychoterapeuty. Psychoterapia to proces powrotu do równowagi psychicznej czy, wręcz, znalezienia równowagi, której wcześniej nie było. W procesie psychoterapii narzędziem jest sam terapeuta (w tym jego osobowość), jego wiedza, kompetencje, doświadczenie zawodowe i osobiste. Podczas psychoterapii mamy możliwość innego doświadczania siebie i rzeczywistości. Odkrywania swoich zasobów, czyli tego czym się już dysponuje, rozwijania ich i wzmacniania. Psychoterapeuta nie ocenia i nie doradza! Towarzyszy w procesie terapii. Prowadzi proces tak, aby osoba, z którą pracuje, sama odkryła, czego potrzebuje i jak to osiągnąć oraz żeby sama podejmowała decyzje i brała odpowiedzialność za swoje życie. Psychoterapia pomaga w odzyskaniu równowagi psychicznej i emocjonalnej, ale też somatycznej, bo zdarza się, że problemy psychiczne i emocjonalne dają o sobie znać poprzez dolegliwości somatyczne. Psychoterapia może być również sposobem poznawania siebie lub wspomagania rozwoju osobistego. Przebieg sesji zależy od nurtu, w jakim pracuje dany psychoterapeuta. Zależy też od tego, co osoba korzystająca z terapii wnosi na spotkanie – potrzeby, cele, oczekiwania. Psychoterapia opiera się między innymi na rozmowie, choć terapeuta może zaproponować także inne formy działania, np. rysunek, list, oglądanie zdjęć bądź filmów. Na ogół na pierwszym lub kilku pierwszych spotkaniach omawiany jest problem i zakres pomocy. Potem zaczyna się właściwy proces psychoterapeutyczny. W psychoterapii kluczowa jest relacja, która tworzy się między terapeutą a pacjentem. W dużej mierze sama ta relacja może być czynnikiem wspomagającym proces psychoterapii. Trzeba pamiętać, że to zawsze spotkanie dwóch osób, i tak jak bywa to w życiu „poza gabinetem”, czasami te osoby mogą sobie nie odpowiadać. To wskazówka, że powinno się poszukać innego specjalisty. Dotyczy to początków terapii. Po pierwszym lub drugim spotkaniu osoba szukająca pomocy na ogół już wie, czy dany specjalista jej odpowiada, i czy uda się zbudować z nim relację, która oparta będzie na zaufaniu. Zaufanie bowiem jest kolejnym czynnikiem wspomagającym proces terapii. Jeśli wątpliwości co do osoby terapeuty pojawią się po kilku miesiącach terapii, to warto je omówić z psychoterapeutą. Podczas jednego z pierwszych spotkań, w zależności od nurtu psychoterapeutycznego, może zostać zawarty tzw. kontrakt – określenie celu pracy i częstotliwości spotkań. A jeśli się da, to także przybliżonego czasu trwania terapii – czasami nie da się tego określić na początku terapii. Czas trwania jednego spotkania: od 45 do 60 min. W przypadku terapii par, rodzinnej lub grupowej, czas spotkania może być dłuższy. W terapii indywidualnej i grupowej przyjmuje się, że optymalne są spotkania cotygodniowe . W przypadku silnego kryzysu spotkania mogą odbywać się częściej niż raz w tygodniu.

Psychoterapia skierowana jest głównie do czterech grup osób:
1. Osoby cierpiące na określone zaburzenia psychiczne (niektóre nerwice, fobię, natrętne myśli i czynności, depresję, zaburzenia odżywiania i inne). W takich przypadkach psychoterapia może być prowadzona jako samodzielna metoda leczenia lub w połączeniu z farmakoterapią przepisaną przez lekarza psychiatrę.
2. Osoby, które mają i dostrzegają swoje trudności wynikające z rozmaitych psychologicznych osobistych i międzyludzkich problemów (chroniczne zmęczenie, brak zadowolenia z życia, lęki, niestabilność emocjonalna, nieśmiałość, trudności w kontaktach z ludźmi lub z płcią przeciwną, ciągłe niepowodzenia i inne.
3. Osoby potrzebujące pomocy z powodu znalezienia się w trudnych sytuacjach życiowych (utrata bliskich, rozstania, utrata pracy, trudne sytuacje rodzinne, różnego rodzaju ostre i długotrwałe sytuacje konfliktowe i inne).
4. Osoby zainteresowane własnym rozwojem osobistym w szerokim rozumieniu tego słowa. Są to osoby zainteresowane wzrostem osobistym, dążące do doskonalenia się, do poszerzenia spektrum doświadczeń, świadomości i możliwych sposobów zachowania, do polepszenia jakości swojego życia i do głębszego jego przeżywania.
Psychoterapia może być także wykorzystywana przy leczeniu niektórych chorób psychosomatycznych (choroba wieńcowa, wrzodowa, nadciśnienie, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, alergie i inne). W takich przypadkach psychoterapeuta współpracuje z lekarzem specjalistą (kardiologiem, gastroenterologiem, endokrynologiem etc.)

Przed pierwszą wizytą u psychoterapeuty – praktyczne wskazówki:

Zastanów się jakich doświadczasz aktualnie problemów? towarzyszą im dolegliwości fizyczne? Jak zmieniło się twoje zachowanie?- uporządkowanie własnych doświadczeń ułatwi ci rozmowę z terapeutą a jemu pozwoli szybciej uzyskać niezbędne do zaplanowania twojej terapii informacje
Ustal sobie listę własnych celów, które chcesz dzięki psychoterapii osiągnąć.
Jeśli masz zlecone leki i zażywasz je, to poinformuj o tym także terapeutę. W żadnym razie, z powodu planowania psychoterapii nie zmieniaj samowolnie dawki i nie przerywaj ich zażywania.
Jeśli masz dokumentację medyczną z dotychczasowego leczenia także ją zabierz ze sobą.
W trakcie pierwszego spotkania ustal z terapeutą nie tylko cenę za każdą sesję, ale również planowaną ich częstotliwość oraz czas trwania (choćby w przybliżeniu) całej terapii.
Wyjaśniaj wszystkie wątpliwości pytając terapeutę wprost.
Decydując się na terapię godzisz się na podjęcie pewnych obowiązków. Jest to Twój udział w leczeniu, Twoja część odpowiedzialności. Terapeuta ustali z Tobą pewien sposób postępowania. W zależności od stosowanych technik wymagający większej lub mniejszej aktywności pacjenta.
Nie warto mieć nadziei na to, że psychoterapia rozwiąże wszystkie nasze problemy. Problemy są i pozostaną. To, co możemy zrobić w psychoterapii, to nauczyć się pokonywać je w dobry dla nas sposób. Niesprawiedliwości i rozczarowań w przyszłości też uniknąć się nie da. Jednak im bardziej świadomymi, mądrymi, elastycznymi i wolnymi w swoich wyborach będziemy, tym bogatsze i ciekawsze stanie się nasze życie, razem z pojawiającymi w nim trudnościami i problemami.
Warto też wziąć pod uwagę to, że terapia nie zrobi z nas innego człowieka. Nadal pozostaniemy sobą. W przypadku udanej terapii – sobą dobrze radzącym sobie w życiu.
Terapeuta nie zmieni Ci życia – Ty sam możesz to jednak zrobić.
Dzięki psychoterapii zyskujesz po prostu więcej możliwości by Ci się udało!
Psychoterapia wymaga czasu, wysiłku i odwagi.

Droga do szczęścia – czyli gdzie i u kogo szukać pomocy

Czasami trudno zdecydować się, u jakiego specjalisty należy szukać pomocy. Często wydawać by się mogło, że psychologia to ta sama specjalizacja co psychoterapia; psycholog mylony jest z psychiatrą, zaś lekarz seksuolog z seksuologiem psychoterapeutą. Należy podkreślić, że to nie są te same zawody. Pojawia się zatem pytanie: Kto jest kim? Wszyscy specjaliści wymienieni powyżej mają za zadanie pomagać osobom, które do nich przychodzą. Może się wydawać, że korzystanie z pomocy któregokolwiek z nich jest czymś wstydliwym, może budzić obawy lub lęk. Ale pamiętajmy, że specjaliści wyszkoleni są w pomaganiu. Nie oceniają ani nie wydają wyroków. Natomiast starają się pomóc zrozumieć siebie i problem, poradzić sobie z nim. Każdego ze specjalistów obowiązuje tajemnica zawodowa. Wyjątkiem są tylko te sytuacje, które mogą stanowić zagrożenie życia lub zdrowia osób, którym pomagają lub ich bliskich.

PSYCHOLOG
To osoba, która ukończyła wyższe, jednolite studia na kierunku psychologii. Ukończenie różnego rodzaju kursów, także rocznego studium psychologii, nie daje dyplomu psychologa
i nie pozwala na wykonywanie tego zawodu. Psychologiem nie jest również osoba, która ukończyła jedynie studia podyplomowe w zakresie psychologii lub coachingu. Psycholog przeszkolony jest
w posługiwaniu się specjalistycznymi testami, diagnozowaniu, opiniowaniu i udzielaniu szeroko rozumianej pomocy psychologicznej, edukacji, poradnictwa, doradztwa. Psycholog, który nie ukończył szkoły psychoterapeutycznej nie może prowadzić psychoterapii!!!

PSYCHOTERAPEUTA
To osoba, która ukończyła studia wyższe (psychologię, socjologię, pedagogikę itp.) lub studia medyczne i przeszła specjalistyczne, podyplomowe szkolenie z zakresu psychoterapii zakończone egzaminem i wydaniem certyfikatu. Na ogół szkolenie z psychoterapii trwa od 4 do 6 lat. Podczas nauki przyszli psychoterapeuci przechodzą terapię własną, co pozwala im poznać własne ograniczenia i trudności oraz poradzić sobie z ewentualnymi własnymi problemami, które mogłyby rzutować na prowadzone przez nich później psychoterapie. Dzięki własnej terapii psychoterapeuta jest bardziej świadomy odczuć osoby, której pomaga. Psychoterapię mogą prowadzić terapeuci jeszcze w trakcie szkolenia w szkołach psychoterapeutycznych. Powinni wówczas okazać zaświadczenie mówiące o tym, że są w trakcie szkolenia w szkole psychoterapii i powinni poddawać swoją pracę stałej superwizji.

SEKSUOLOG
To lekarz lub psycholog, który ukończył dodatkowe kilkuletnie studia z zakresu seksuologii. Lekarz seksuolog, podobnie jak psychiatra, może wspomagać leczenie farmakologią. Natomiast psycholog seksuolog prowadzi terapię (indywidualną lub pary).

U SEKSUOLOGA

W zainteresowaniu seksuologów leży wszystko, co wiąże się z seksualnością człowieka – od potrzeb seksualnych, przez uczestniczenie cielesne, emocjonalne i duchowe
w kontaktach seksualnych, aż po czerpanie satysfakcji, budowanie relacji i posiadanie potomstwa. W czym może pomóc specjalista seksuolog? Na spotkanie
z seksuologiem warto umówić się, gdy zastanawiasz się nad swoją seksualnością, chcesz czerpać większą radość z seksu czy poprawić obszar seksualny w relacji partnerskiej. Jeśli odczuwasz dyskomfort – fizyczny, bądź psychiczny – związany z twoją bądź twoich bliskich seksualnością. Lekarz seksuolog w pracy z pacjentem opiera się przede wszystkim na wiedzy medycznej. Lekarz seksuolog może badać fizykalnie pacjenta – po uprzednim zapytaniu go o to i wyrażeniu przez pacjenta zgody. Lekarz seksuolog ma obowiązek przekazać informację pacjentowi, czemu takie badanie ma służyć i jak będzie przebiegało. Pacjent może odmówić przeprowadzenia badania. Seksuolog psycholog nie ma prawa przeprowadzać badania fizykalnego, czy oglądać ciała osoby, której pomaga, nie ma uprawnień do przepisywania leków. W pracy opiera się przede wszystkim na wiedzy psychologicznej i psychoterapeutycznej.

Czego można się spodziewać po pierwszych wizytach u seksuologa?

Pierwsza wizyta u seksuologa powinna mieć charakter konsultacyjny – zebranie podstawowych informacji o celu wizyty, potrzebach. Następnee 1-2 wizyty powinny służyć zebraniu szczegółowych informacji o rozwoju psychoseksualnym (tu mogą paść pytania dotyczące zdrowia fizycznego, dojrzewania seksualnego, inicjacji seksualnej, potrzeb seksualnych czy też wzajemnych relacji). Podczas kolejnej wizyty seksuolog podsumowuje otrzymane informacje, nazywa potrzeby osoby szukającej pomocy, diagnozuje problem seksualny, a także proponuje rozwiązania – rodzaj i czas trwania terapii, możliwe do zrealizowania efekty. Pacjent może na każdym etapie trwania procesu terapeutycznego zadawać pytania o dalsze etapy oraz czas ich trwania.

Wiedza w pigułce:
Gdy chcesz porady (ale nie rady), diagnozy – szukaj psychologa
Gdy w życiu twoim lub kogoś bliskiego wydarzyło się nagle coś bardzo trudnego- to szukasz psychologa, psychoterapeuty lub interwenta kryzysowego
Gdy potrzebujesz diagnozy, zwolnienia, skierowania do szpitala lub lekarstw- szukasz psychiatry
Gdy chcesz podjąć psychoterapię – szukasz psychoterapeuty
Gdy potrzebujesz terapii seksuologicznej – szukasz seksuologa
Gdy poszukujesz pomocy seksuologicznej i chcesz podjąć farmakoterapię – szukasz seksuologa (lekarza)
Gdy potrzebujesz zadbać o swój rozwój osobisty – szukasz psychologa, psychoterapeuty, coacha lub warsztatów czy treningów rozwoju osobistego.

Decyzja o szukaniu pomocy to pierwszy krok ku zmianie, dlatego tak ważne jest rozsądne i świadome dobranie rodzaju pomocy. Wszystkim szukającym gratuluję zrobienia tego pierwszego kroku, to bardzo dobry krok. Szukajcie świadomie, a znajdziecie dobrego specjalistę. Dodatkowo, szukając odpowiedniego specjalisty, możesz dopytywać osoby bliskie lub znajomych, czy korzystali kiedyś z usług psychologicznych i kogo polecają. Pozytywne doświadczenia innych są dobrą rekomendacją.

„Wrześniowy zawrót głowy” Autor: Psycholog Martyna Maras
Wrzesień wszystkim uczniom kojarzy się z pójściem do szkoły. Nastroje wśród dzieci bywają różne. Wiadomo, czasami ciężko rozstać się z przyjemnym lenistwem, chociaż bywają i tacy którzy wyczekują powrotu do szkolnej ławki. Jednakże poza dziećmi są także rodzice, dla których ten dzień bywa niezwykle stresujący. Rozpoczęcie szkoły czy też powrót po wakacjach niesie ze sobą bardzo dużo emocji. Rodzice często miewają ambiwalentne uczucia. Z jednej strony wiedzą doskonale, że powrót do szkoły jest obowiązkowy i dobry dla ich pociech, natomiast pojawiają się też wątpliwości. Trwale dotyczące poziomu nauczania oraz przekazywanej wiedzy. W dobie naszych czasów jakbyśmy trochę zapomnieli, że nauczycielami zostają osoby z kierunkowym wykształceniem. Oczekujemy od nich skupienia stuprocentowej uwagi właśnie na naszym dziecku. Oczywiście ale czy jest to możliwe? Nie. Musimy pogodzić się z tym, że zazwyczaj klasy liczą około 20 dzieci i jeden nauczyciel nie jest w stanie przeprowadzić indywidualnie tematu dla każdego ucznia. Poszukajmy w takim razie dobrej strony takiej sytuacji. Jest nią chociażby fakt, że dziecko musi nauczyć się słuchać i koncentrować na przekazywanym materiale. Czyli nabywa bardzo ważnych umiejętności nie tylko wiedzy teoretycznej ale także tych niezbędnych w dorosłym życiu.
Kolejnym stresorem jest bezpieczeństwo naszych dzieci. Wszyscy chcemy aby znajdowały się one pod jak najlepszą opieką. Stąd też biorą się coraz częstsze wizyty rodziców w szkole. Niestety czasami mają one absurdalne cele np. wyjaśnienia kłótni naszej córki z koleżanką. Drodzy rodzice, czy aby na pewno taka stała kontrola komuś przyniesie pozytywne rezultaty? Pojawianie się na wywiadówkach bądź w przypadku jakiejś bardzo niepokojącej sytuacji jest wskazane i ważne ale nieporozumienie między dziećmi, tak szybko jak powstało tak szybko zostanie przez nich zapomniane.
W poradni spotykam się także z rodzicami, którzy nie potrafią pozwolić dziecku na samodzielność. Uzewnętrznia się to między innymi tym, iż np. noszą plecak za dziecko lub udają się z dzieckiem do klasy, do ławki! Takie postępowanie z pewnością ułatwia naszym pociechom życie ale czy działa na ich korzyść. Wyręczanie dziecka w podstawowych czynnościach jest dla niego krzywdą. Szkoła nie jest miejscem gdzie dziecko ma zdobywać tylko wiedzę teoretyczną ma nabywać także umiejętności społeczne i uczyć się funkcjonowania w życiu codziennym.
Inną bardzo ważną sprawą, która stała się istotna w obecnych czasach i ma ogromny wpływ na kształtowanie dzieci to wymagania i ambicje rodziców.
Lekcje w szkole, zajęcia po szkole, treningi w weekendy i jeszcze kółko teatralne. Wszystko to rozwija dzieci, pomaga zdobywać nowe doświadczenia i umiejętności, które są niezaprzeczalnie ważne w późniejszej karierze zawodowej. Jednakże dzieci mające wypełnione całe kalendarze przez rodziców nie zawsze same tego chcą.
W wielu przypadkach to obawa przed sprawieniem rodzicom zawodu nie pozwala im wyrazić głośno swojej niechęci. Życie w ciągłym przymusie i na pełnych obrotach jest bardzo uciążliwe. Nie dość, że doprowadza do chronicznego zmęczenia – co automatycznie zmniejsza wydajność umysłu i doprowadza do obniżenia możliwości człowieka – to zaburza relacje dziecko – rodzice. Wszystkie te czynniki doprowadzają wielokrotnie do buntu dziecka, które zaczyna działać zupełnie odwrotnie niż chcieliby jego rodzice. Sytuacja taka może prowadzić do bardzo przykrych konsekwencji chociażby popadnięcie w złe towarzystwo lub nałogi. Te zachowania będą wynikiem usilnego przeciwstawienia się i pokazania swojej autonomii przez dziecko. Innym efektem zbyt dużych ambicji rodziców i wypełniania dziecku czasu może być brak umiejętności nudzenia się i samodzielnego znajdowania zajęcia w wolnym czasie. Dziecko nie potrafi odnaleźć się w sytuacji kiedy, ktoś nie da mu harmonogramu działania, nie potrafi być samodzielne. Czyli efekt zupełnie sprzeczny z oczekiwaniami i pobudkami, którymi kierują się rodzice.
Dlatego też warto pamiętać, że dla naszych dzieci to my jesteśmy pierwszymi autorytetami. Nasze oczekiwania są dla nich bardzo ważne. Dzieci powinny słyszeć „jesteśmy dumni..” a nie „zawiodłeś nas..”. Słowa te mają ogromną wartość i mogą stanowić ważny element w budowaniu własnej tożsamości. To od nas zależy czy pozwolimy dziecku nauczyć się samodzielności i popełniać błędy, które będą lekcją na dalsze życie. Czy może „zamkniemy” syna lub córkę w szklanej kuli, która nie pozwoli poznać smaków życia? Lub postawimy poprzeczki oczekiwań tak wysoko, że dziecko zawsze będzie czuło się zbyt słabe aby je przeskoczyć.

„Uwaga na jesienną depresję”

Za oknem pada deszcz, dzień jest coraz krótszy, dopada Cię przygnębienie, spadek nastroju, smutek. Pomimo przespanej nocy jesteś niewyspany i senny lub wręcz przeciwnie cierpisz na bezsenność, odczuwasz narastające zmęczenie, ból mięśni, jesteś rozdrażniony i masz zmiany apetytu. Tracisz ochotę na spotkania z przyjaciółmi, a to co wcześniej sprawiało Ci radość, nagle przestaje Cię zupełnie interesować. Już nic Cię nie interesuje, odczuwasz zobojętnienie na wszystko co się dzieje wokół Ciebie. Nic nie planujesz i boisz się myśleć o przyszłości. Pojawiają się problemy z koncentracją i codzienne czynności stają się dla Ciebie wyzwaniami, z którymi nie możesz sobie poradzić. Najchętniej nie wychodziłbyś z domu i nie pokazywał się ludziom. Bo po co? Nie warto. Są inni. Inni będą wyglądać lepiej. Inni zrobią to lepiej. Inni są wspanialsi i lepsi ode mnie. Skoro inni są tak cudowni, to może ja jestem niepotrzebny? Zabieram tylko tlen, a przecież nic nie jestem wart. W pracy mnie nie doceniają, w domu tylko zawadzam. Gdyby mnie nie było, to innym żyło by się lepiej.
Jeżeli choć część tego opisu pasuje do Ciebie, to jest duże prawdopodobieństwo, że cierpisz na depresję. Nie jesteś sam. Depresja dotyczy jednej na dziesięć osób, częściej, bo aż dwukrotnie więcej, dotyka kobiet niż mężczyzn.
Depresja nie jest stanem, który przejdzie samoistnie, jest długotrwałym zaburzeniem nastroju i powoli staje się jedną z chorób cywilizacyjnych. Ponad to bardzo często wywołuje myśli samobójcze, a nieleczona może prowadzić nawet do samobójstwa. Dlatego tak ważne jest aby reagować, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy. W okresie jesienno – zimowym może to być tzw. depresja sezonowa, która jest spowodowana zbyt małą ilością światła dziennego jakie dociera do naszego mózgu. Pierwsze objawy mogą pojawić się już w listopadzie i utrzymywać nawet do marca. Jednym ze sposobów leczenia depresji sezonowej jest fototerapia, czyli stosowanie specjalnych lamp fluorescencyjnych. Korzystny dla samopoczucia może być też w okresie jesienno – zimowym wyjazd do tzw. ciepłych krajów ze względu na duże nasłonecznienie. Skuteczne działanie ma również dziurawiec zwyczajny, należy tu jednak pamiętać iż nie wolno go łączyć z przyjmowaniem leków antydepresyjnych lub terapią światłem. Istotne w walce z depresją jest też utrzymywanie zdrowej diety bogatej w magnez i witaminy z grupy B, dbanie o dobrą kondycję fizyczną, unikanie ponurych pomieszczeń i przede wszystkim spotykanie się z bliskimi nam ludźmi. Wpływ rodziny i przyjaciół może okazać się zbawienny dla naszego stanu zdrowia. Jak najwięcej czasu staraj się spędzać na świeżym powietrzu, np. w słoneczny dzień umów się na spacer z przyjacielem. Również regularne ćwiczenia fizyczne mogą przyczynić się do poprawy Twojego nastroju i dodać Ci więcej energii i siły do życia. Pamiętaj, pozytywne myślenie również chroni przed depresją.
Jeżeli czujesz, że nie radzisz sobie ze swoimi problemami, a rozmowa z kimś bliskim to dla Ciebie za mało, to warto poszukać profesjonalnego wsparcia. Wykwalifikowaną pomoc specjalistów znajdziesz w Niepublicznej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej „Tęczowa” w Piotrkowie Trybunalskim i Bełchatowie. Pracujący tam pedagodzy i psycholodzy służą profesjonalną pomocą, a życzliwa i przyjazna atmosfera pozwala pracować nawet najbardziej nieśmiałym osobom. W Poradni nie obowiązuje rejonizacja, dlatego z usług może skorzystać każdy bez względu na miejsce zamieszkania.
Pamiętaj, depresja to cichy zabójca, dlatego nie lekceważ objawów i nie wstydź się szukać pomocy dla siebie lub dla bliskiej Ci osoby.

  • Psychologia
  • Seksuologia
    Psychoterapia i terapia seksualna
    Terapia indywidualna i partnerska
  • soboty Poradnia Piotrków Trybunalski
    wtorek, środa, czwartek Poradnia Bełchatów

    Zespół psychologów